Romain neemt ons niet voor ongenuanceerde mensen, wij voelen dat hij van ons houdt. Echt waar. We voelen ook zijn verlangen om geen toegevingen meer te doen. Een soort nieuw begin, een verandering zo niet planetair, dan toch intiem... Een puur humanistische, liefdevolle en tedere kracht komt uit dit album naar voren. En hoewel het wanhopig is, heeft het toch een vastberaden blik op de toekomst. Niets extreems hier, als het niet een vleugje finesse is.Misschien slaat Romain onbewust (maar artistiek) een brug naar de generatie G. Thunberg, hij die zegt onder de indruk te zijn van S. Tesson, V. Munier...? En dan, gezien de afgelegde afstand: 13 albums, 11 tournees (vergeet niet dat de optredens ook een van zijn favoriete terreinen zijn), zoveel albums en titels geschreven voor andere artiesten ... een indie label opzetten, sommige artistieke of strategische compromissen verbieden, in
direct contact blijven met zijn publiek ...Geen pauze. Nooit. Romain concentreert zich op 'Echoes' zoals op al zijn andere albums, om een plaat te produceren die geen tijd telt, noch economie van lichaam noch vermoeidheid. Hij doet het nooit alleen, maar met Estelle Humeau (muzikante en partner), Nicolas Bonnière (Eiffel, Dolly, Invaders), Joseph Doherty, Hugo Cechosz, Guillaume Marsault en anderen. We voelen er de familiegeest en de vereiste. 'De betekenis behouden' zoals hij graag zegt en alsof die in onze tijd gevaar loopt...Het lijkt erop dat Romain weet wat je in 2020 te wachten staat als je songwriter bent: het zal moeilijk worden... En wat nog verrassender is? Zijn vermogen om nooit op te geven terwijl hij in elk album een bijzonder en serieus geplant universum aanbiedt. Echte liedjesverzamelingen. Deze man, zeker, zal nooit stoppen, en we zijn blij om te horen dat niet minder dan 70 nieuwe nummers zijn al geschreven ...
