Jean-Charles Capon bracht met L'univers-Solitude een opmerkelijk album uit binnen het genre van de moderne jazz. Dit album, oorspronkelijk uitgebracht als LP in het begin van de jaren zeventig, staat bekend om zijn experimentele en vrije benadering van jazz, waarbij het klassieke cello-instrument centraal staat. Capon, in samenwerking met de Zwitserse percussionist
Pierre Favre, laat een zeldzaam inventieve muzikale dialoog horen waarbij grenzen tussen ritmiek en melodie worden overschreden.
De muziek kenmerkt zich door een fluïde frasering, een breed tonaal bereik en een voortdurende zoektocht naar nieuwe klankkleuren. In plaats van vast te houden aan traditionele jazzstructuren, zoeken Capon en Favre de interactie op en benutten ze de mogelijkheden van improvisatie. Hierdoor ontstaat een sfeer van zowel introspectie als vrijheid, waarbij de cello vanuit een jazzy perspectief verrassend modern en expressief klinkt.
L'univers-Solitude geldt als een van de meest bijzondere Franse jazzalbums uit deze periode. Het album verscheen oorspronkelijk in 1972 en is later opnieuw uitgebracht, waarmee het zijn
status als cultklassieker in de Europese jazzscene heeft versterkt.
