Twee belangrijke facetten van de traditionele Noorse muziek: de betoverende rijkdom van oude melodieën in ballades, liefdesliedjes, huwelijksmarsen, dansliedjes,
kinderliedjes, slaapliedjes, gekoppeld aan de bijzondere charme van de hardingfele, een bijzondere viool die als de koning van de Noorse instrumenten wordt beschouwd. De hardingfele (viool uit Hardanger), rijkelijk versierd met been en parelmoer inlegwerk, en 'rozenschilderingen', en met vier of vijf sympathieke snaren, is een prominent lid van de vioolfamilie, vanwege het merk, de stemmingen, en de bijzondere rijkdom en diversiteit van de regionale stijlen en het repertoire. Het spelen van hardingfele muziek is al bijna drie eeuwen lang een blijvende traditie. Ook nu nog worden airs en muziekstijlen mondeling doorgegeven. Verschillende termen worden vaak gebruikt voor vocaal repertoire in Noorwegen. In de eerste categorie worden vaak de woorden stev (gezongen gedicht), vise (volkslied) en kveding (voordracht) gebruikt. Afhankelijk van het type kan een stev of vise worden voorgedragen of gezongen; de term vise benadrukt het belang dat aan de tekst wordt gehecht. Liedjes voor herders en herders, dans en wiegenliedjes zijn andere vormen van vocale traditie. Laling en lokking worden gebruikt om de dieren op te roepen, of om mensen die door grote afstanden gescheiden zijn weer samen te brengen. Naast de woordloze tralling, tulling of hulling is er de slåttev, waarvan het ritme belangrijker is dan de woorden of de betekenis.
