Horse Latitudes van
Jeffrey Foucault, uitgekomen in 2011, is een album dat zich kenmerkt door een samensmelting van Americana, folk en
country-noir. Opgenomen in Los Angeles met een topcast van muzikanten, waaronder Eric Heywood op pedal steel, Jenny Condos op bas en Billy
Conway op drums, ademt het werk een rauwe, cinematische sfeer die zowel de open hartstocht van rock als de ingetogen eerlijkheid van
country verenigt. Foucaults stem is gelaagd, stoer en indringend, en de instrumentatie bouwt een ruige, soms minimalistische soundscape op die zijn tekstuele beelden versterkt. De liedjes handelen over verlies, vergeefsheid, de schaduwkanten van het Amerikaanse landschap en het naderende einde van zowel de jeugd als de natuur. Dit alles vertelt hij door middel van scherpe, poëtische beelden en verhalende lijnen die dichtbij het hart komen en tegelijkertijd universele resonantie hebben.
Het album, dat zijn titel ontleent aan de mythische ‘horse latitudes’ waarop schepen stilvallen en matrozen tot wanhoopsdaden vervallen, zet aan tot bezinning en stelt existentiële vragen zonder zich aan gemakkelijke antwoorden vast te klampen. Foucault schreef de songs in een periode van persoonlijke transitie, mede onder invloed van het auteurschap van Elizabeth Kolbert en Barry Lopez, wat de urgentie en de ecologische reflectie in de lyrics verklaart. De combinatie van steelse gitaarlijnen, sfeervolle orgeltonen en de beheerste aanwezigheid van cello zorgt voor een album dat tegelijk broeierig en transparant is, doordrongen van melancholie maar nooit sentimenteel. Horse Latitudes is daarmee een indringende, gelaagde plaat die de luisteraar in meerdere lagen uitdaagt en fascineert.
