Moonbow keert op hun tweede album Volto Del Demone, dat in 2015 verscheen, nadrukkelijk terug naar de melancholische wortels van Americana en
country, maar dan verpakt in een onmiskenbaar stonerrockjasje. Waar de band op hun debuut The End of Time nog inzette op een vol, bluesy hardrockgeluid, kiezen ze nu voor een meer psychadelische, uitgedunde aanpak. De instrumentatie is sfeervol gestripped, met ruimte voor akoestische gitaren, fiddles en violen, wat het album een warme, filmische en emotionele lading geeft.
Kenmerkend voor Volto Del Demone is de manier waarop Moonbow de donkere sfeer van modale blues combineert met de groovy riffage van stonerrock, zonder nooit in clichés te vervallen. De band neemt de tijd om liedjes op te bouwen, waardoor elk nummer een eigenstemmigheid krijgt die lang blijft hangen. De zang draagt bij aan de weemoedige en mysterieuze sfeer, waarbij invloeden van grunge en altcountry duidelijk hoorbaar zijn. De productie is rauw, maar niet slordig, en laat voldoende ruimte voor subtiele arrangementen en experimenten.
Speciale gast bijdragen geven af en toe een verrassende wending, maar het album blijft eenheid uitstralen. Qua genre valt Volto Del Demone het best te omschrijven als een kruisbestuiving tussen doom, stonerrock en americana, met een nadrukkelijke nadruk op storytelling en melancholie. Moonbow heeft met dit album hun eigen stempel gedrukt op het stonerrockgenre, door conventie te laten varen en te kiezen voor diepgang.
