Productbeschrijving
Günther Herbig kende het Berlijns Symfonie Orkest goed, zelfs voordat hij in 1977 chef-dirigent werd van wat nu het Konzerthaus orkest is. Hij had die functie van 1966 tot 1972 waargenomen. Ook solofluitist Richard Waage, lid van het orkest van 1961 tot 2002, waardeerde de werkethiek van zijn chef-dirigent - met name als het ging om de uitvoering van solopartijen. 'Met Herbig waren de dingen 'opener', als je je in een bepaalde context had gewerkt, dan met andere dirigenten. Hij liet je meer vrijheid.' Toen hij eens de gelegenheid had om Herbigs dirigeerpartituur in te zien, was hij onder de indruk van de manier waarop elke harmonische stap was gemarkeerd, zodat de partituur sporen droeg van een musicologische analyse.
Ook solofluitist Richard Waage, lid van het orkest van 1961 tot 2002, waardeerde de werkethiek van zijn chef-dirigent - met name als het ging om de uitvoering van solopartijen. 'Met Herbig was het 'opener', als je je in een bepaalde context had ingewerkt, dan met andere dirigenten. Hij liet je meer vrijheid. Je kon meer bieden als individu. Dat vond ik heel prettig.' Toen hij eens de gelegenheid had om Herbigs dirigeerpartituur te bekijken, was hij onder de indruk van de manier waarop elke harmonische stap was gemarkeerd, zodat de partituur sporen droeg van een musicologische analyse. 'Dit was de mathematische impuls' die kenmerkend was voor Herbigs manier van werken, zo oordeelde hij.
Deze architectonische, formeel gestructureerde benadering van de muziek paste goed bij de opnametechniek van die tijd, die geen uitsplitsing in zulke kleine stapjes toeliet als tegenwoordig. Spanningsbogen klinken daardoor aannemelijker, omdat er minder stukken zijn om in elkaar te zetten. 'Wanneer je lange takes hebt, maakt dat het geheel natuurlijk organischer', besluit Richard Waage. Het zullen ongetwijfeld deze werkomstandigheden en de specifieke stijl van de dirigent geweest zijn, die het mogelijk maakten om zelfs in zo'n pretentieloos stuk als de Pavane 'het karakter van de rouw naar voren te brengen', dat Jürgen Kögel en andere deelnemers zo ontroerde.
Deze opname bevat Ravels symfonische werken La Valse, Ma Mère l'Oye, Pavane pour une infante défunte en last but not least de beroemde Bolero.
