Écailles de Lune, het tweede studioalbum van Alcest dat in 2010 werd uitgebracht, definieert het blackgaze-genre door zijn baanbrekende 50/50-fusie van
black metal en shoegaze. Voortbouwend op de eerdere post-metal- en shoegaze-verkenningen van de band, introduceert het prominente
black metal-elementen zoals harde zang, blast beats en agressieve riffs, in balans met dromerige, etherische gitaarklanken, massieve muren van geluid en pakkende, hartverwarmende melodieën. Het resultaat is een dramatisch, dynamisch geluidslandschap dat doet denken aan een kust bij nacht – fascinerend, geheimzinnig en tegelijkertijd beangstigend en opwindend – terwijl het de luisteraars meevoert naar een nostalgisch, melancholisch "sprookjesland" van verloren herinneringen, spijt en tegenstrijdige emoties.Met een gepolijste maar dikke productie die de visuele, monochrome beelden versterkt, voelt het album substantieel en meeslepend aan, met invloeden van shoegaze-pioniers als
My Bloody Valentine, postrockacts als
Godspeed You! Black
Emperor en vroege black metalbands. Rustige, reflectieve passages contrasteren scherp met intense, catharsische pieken, waardoor een reflectieve, getijdenstroom van gevoelens uit het verleden en het heden ontstaat in een brede, holle ruimte. Dit tweede album markeert een donkerdere, luidere evolutie, rauw maar rijk aan contrasterende expressies, waardoor Alcest zich vestigt als voorlopers van blackgaze, wier oprechte, grensverleggende innovatie de opkomst van het genre heeft beïnvloed.
