Portico Quartet bracht in hun derde studioalbum, uitgebracht in 2012, een opmerkelijke vernieuwing van hun geluid naar voren. Hiermee verschoof de groep van hun herkenbare akoestische, door de hang gedomineerde stijl richting een modernere sound, gekenmerkt door een mengeling van jazz,
ambient en elektronische elementen. Het album getuigt van een verruiming van hun muzikale palet, mede ingegeven door het vertrek van hun oorspronkelijke hangspeler. In plaats van traditionele jazzsolo's en nadruk op de hang, werken de leden met samples, elektronische en akoestische drums en bewerkte saxofoon- en baslijnen, waardoor een sfeervol, filmisch en soms dansbaar geheel ontstaat.
De muziek blijft toegankelijk, maar compromisloos in haar experimenteerdrift en collectieve benadering, waarbij improvisatie centraal staat. De nummers worden gekenmerkt door gelaagde texturen, pulserende ritmes en het gebruik van loopstations en synthesizers, zonder hun gevoel voor melodie te verliezen. De sfeer op het album leunt meer dan ooit op elektronica en eigentijdse productie, waardoor Portico Quartet zich stevig positioneert als een vooruitstrevende vertegenwoordiger van moderne jazz met invloeden uit zowel
ambient als elektronische muziek.
