Productbeschrijving
De langverwachte herontdekking van Emilie Mayer levert haar natuurlijk het bijna universele etiket van 'vrouwelijke Beethoven' op, zoals zij zelfs door haar tijdgenoten werd genoemd. Enerzijds is dat een grote eer, want Mayer wordt inderdaad beschouwd als de meest succesvolle symfoniste onder de componerende vrouwen van de Romantiek. Zij stelde zich dus niet tevreden met de 'huiselijke' genres van liederen, pianowerken en kamermuziek, het enige wat haar vrouwelijke collega's over het algemeen was toegestaan; integendeel, zij ontwierp symfonieën op grootse schaal. Aan de andere kant laat dit etiket zien dat er nog steeds volgens geslachtsspecifieke lijnen wordt gedacht - ook al zijn ze gelukkig ontsnapt aan de 19e-eeuwse mentaliteit die Emilie Mayers eigen carrière belemmerde. Nog in 1878 beschreef de 'Neue Berliner Musikzeitung' haar als een 'zeldzaam fenomeen' en een 'uitzondering' op de regel dat de 'Productie' van orkestwerken uitsluitend het 'domein van het creatieve mannelijke intellect' was. Op die datum had Emilie Mayer al acht symfonieën gepresenteerd. En in 1850, bijna 30 jaar eerder, had een criticus in dezelfde krant uitgeroepen: 'Tot nu toe beheerste de schone hand van de vrouw hoogstens het Lied (...). Wat vrouwelijke krachten, krachten van de tweede rang, kunnen bereiken - dat is wat Emilie Mayer heeft bereikt en gereproduceerd'
