Monaco van Michaela Melián verscheen in 2013 op cd en vervolgt haar reeks albums die zijn vernoemd naar steden. Het album positioneert zich binnen het elektronische genre en combineert dit met invloeden uit
ambient en modern-klassiek, waarbij melancholische klanklandschappen centraal staan.
Melián creëert een atmosferische en filmische luisterervaring, waarin ze klassieke akoestische instrumenten zoals cello, Spaanse en elektrische gitaar en banjo samen laat komen met synthesizerklanken. Door gebruik van herhalende motieven en gelaagde loops ontstaat een hypnotiserende, introspectieve sfeer die zich langzaam ontvouwt.
De muziek kenmerkt zich door een contemplatieve en soms broeierige uitstraling, waarbij het zoeken naar balans tussen traditioneel instrumentarium en elektronische geluiden resulteert in een unieke sound. Monaco staat daarmee als krachtig sluitstuk in een trilogie van locatiespecifieke albums, waarin Melián steeds opnieuw geluidskunst en muzikaliteit weet te verweven.
