Monaco is het derde soloalbum van de Duitse kunstenaar en muzikant Michaela Melián, uitgebracht in 2013 op het label Monika. Het album sluit aan bij haar eerdere geografisch geïnspireerde werken, waarbij elke plaat is vernoemd naar een stad of streek. Monaco onderscheidt zich door een sfeer die doet denken aan filmmuziek, met een donkere, melancholieke schoonheid die zowel broeierig als contemplatief overkomt. Melián creëert op dit album hypnotische soundscapes door verschillende klassieke akoestische instrumenten in lagen te combineren. Ze bespeelt zelf cello, Spaanse en elektrische gitaar, banjo en zither, en wordt bijgestaan door gastmuzikanten op onder andere viool, altviool, synthesizer en mellophonium.
Het genre van Monaco laat zich het beste omschrijven als
ambient, met sterke invloeden uit sound art en minimal music. De composities zijn overwegend instrumentaal en ademen een dromerige, soms beklemmende sfeer. Elektronische elementen en subtiele ritmische patronen verrijken het geheel, waardoor het album zich beweegt op het snijvlak van experimentele en akoestische muziek. Melián toont zich opnieuw een veelzijdig musicus, die traditie en innovatie moeiteloos laat samensmelten. De productie is in handen van Carl Oesterhelt, die Melián eerder ook al bijstond. Monaco vormt samen met haar eerdere albums Baden-Baden en Los Angeles een krachtige trilogie, waarin haar fascinatie voor plaats, geluid en sfeer centraal staat. Het album wordt geprezen om zijn rijkdom aan textuur en de wijze waarop het de luisteraar meeneemt op een intense, haast cinematografische klankreis.
