Anton Bruckner begon aan de revisie van zijn Derde Symfonie nadat hij op 16 mei 1876 de Vijfde had voltooid en bleef er sporadisch aan werken tot 28 april 1877. Toen de Wiener Philharmoniker de symfonie voor de derde keer afwezen, nam Bruckners vriend Hofkapellmeister Johann Herbeck het heft in eigen handen. Hij regelde dat hij het werk zelf zou dirigeren als onderdeel van een concertreeks die werd gepromoot door de Society for the
Friends of Music (Gesellschaftskonzerte) op 16 december 1877. Toen Herbeck onverwacht overleed, was Bruckner gedwongen om de symfonie zelf te dirigeren. De uitvoering bleek een van de ergste debacles uit zijn carrière. De spelers waren onbeschoft en ongevoelig en het publiek verliet massaal de concertzaal. Ondanks het publieke fiasco bood Theodor Rättig, een van de weinigen die tot het einde van de uitvoering bleef, aan om het werk te publiceren, wat de eerste publicatie van een Bruckner-symfonie betekende. Twee andere mensen die er ook bij waren - Gustav Mahler en Rudolf Krzyzanowski - bereidden een piano vierhandige reductie voor Rättig's publicatie voor, die eind 1879 verscheen.
