Wanneer Gustav Mahler over Beethoven sprak, deed hij dat met een air van eerbied: 'Onder dichters en componisten van recentere tijden kunnen we er misschien maar drie noemen:
Shakespeare, Beethoven en Wagner.' Toch beschouwde Mahler als dirigent de partituren van Beethoven vooral als een uitdaging, als materiaal dat moest worden aangepast aan de orkesten en concertzalen van zijn tijd. Richard Wagner had de partituren van Beethoven al intensief bestudeerd en er tot in detail over geschreven. De klankbalans van het klassieke orkest had zich ontwikkeld en een terugkeer naar vroegere proporties was uitgesloten, gezien de toegenomen grootte van de concertzalen. Men wist van het bestaan van Mahlers bewerkingen, maar het duurde tot 1927 voordat Erwin Stein, de componist, pianist en muziekjournalist die actief was in Schönbergs kringen, kon melden dat alle dirigeerpartituren van Mahler, vol met zijn 'Retuschen' (retouches), feitelijk bewaard waren gebleven.
