Martinů is een muzikale kameleon. Aan de ene kant is er een onmiskenbare eigenheid in zijn productie, aan de andere kant nam hij vrijwel elke stijl over die in de mode was of hem aanstond. Deze twee eenakter opera's, die voor het eerst in hun respectievelijke versies op plaat worden gezet, zijn daar een voorbeeld van. Zo is er de schokkende Mes Tranen (in de originele Franse versie), waarin Martinů een absurdistisch libretto op de klanken van Le Jazz Hot, Stravinsky en alles daartussenin zet. Dit wordt afgezet tegen de Engelse versie van zijn Comedy on
the Bridge (de versie die dit werk kortstondig bekendheid gaf), die totaal anders is (meer in de stijl van Hanns Eisler), ondanks het feit dat ze slechts zeven jaar uit elkaar liggen.
