Hoewel hij zich innerlijk distantieerde van het communistische regime van zijn tijd, werd Rudolf Wagner-Régeny beschouwd als een van de meest vooraanstaande artistieke persoonlijkheden in Oost-Duitsland. Karl Böhm en Herbert von Karajan waren slechts twee van de vooraanstaande dirigenten die zijn muziek propageerden. Hoewel Wagner-Régeny zelf niet als een stilistische pionier werd beschouwd, gaf de manier waarop hij oude en nieuwe muzikale elementen overnam en vermengde hem een zeer individuele stem.
Genesis (1955/56) is een mengeling van oratorium en cantate. Het werd geschreven voor de ambivalente houding van Oost-Duitsland tegenover de kerk, de organisatie die de sterkste oppositie tegen het regime vertegenwoordigde en die gediscrimineerd werd, vooral tijdens Walter Ulbrichts ambtstermijn als voorzitter van het Centraal Comité.
