Jenny Hvals album
Blood Bitch, uitgebracht in 2016 op Sacred Bones Records, is een opmerkelijk werk binnen het
spectrum van experimentele pop en art rock, met duidelijke invloeden uit
ambient, elektronica en zelfs sporen van haar Noorse
black metal-verleden. Het album onderscheidt zich door een conceptueel raamwerk waarin Hval een eigenzinnige, poëtische verkenning van bloed, gender en identiteit presenteert. Ze put hiervoor uit thema’s als menstruatie, vampirisme en de zintuiglijke ervaringen van vrouw-zijn, geïnspireerd door 1970s horrorfilms, exploitatiecinema en literatuur zoals Virginia Woolfs Orlando.
Blood Bitch balanceert tussen persoonlijke dagboekfragmenten en fictieve verhalen, waarbij Hval zichzelf als een tijdreizende vampier portretteert die zich beweegt tussen de banale realiteit van het toeren en de symbolische betekenis van bloed in verschillende culturele en mythologische contexten.
Muzikaal gezien is het album donker, dromerig en bedrieglijk toegankelijk, met een productie die zwierige melodieën combineert met abstracte geluiden en subtiele beats. Hval werkte nauw samen met geluidskunstenaar Lasse Marhaug, wat resulteerde in een uniek geluidspalet dat zowel sensueel als ongemakkelijk aanvoelt, en waarin tekst en soundscape nauw verweven zijn. De plaat verscheen niet alleen op standaard zwarte
vinyl, maar ook in een speciale coloured
vinyl-editie, wat de aandacht voor detail en het conceptuele karakter nog eens onderstreept.
Blood Bitch wordt door velen gezien als Hvals meest persoonlijke én meest fictieve werk tot dan toe, een album dat grenzen opzoekt tussen het intieme en het groteske, en dat de luisteraar uitnodigt om mee te denken over de betekenis van lichamelijkheid, kunst en vrouwelijkheid in de hedendaagse wereld.
