Struttin’ van
The Meters is een LP uit 1970 en markeert een sleutelmoment in de ontwikkeling van hun karakteristieke New Orleans funk. Dit derde studioalbum onderscheidt zich door een rijkere nadruk op zang, waarbij Art Neville’s vocals en soulvolle interpretaties van bekende nummers een nieuwe dimensie geven aan het geluid van de band. Tegelijkertijd blijft de organische, aardse funkstijl van de groep volledig intact en herkenbaar, met een relaxte groove die andere bands uit de periode nauwelijks konden evenaren.
De band experimenteert op dit album met meer vocale bijdragen, zonder daarbij hun grotendeels instrumentale, jam-georiënteerde benadering helemaal los te laten. Hierdoor ontstaat variatie en verrassen de nummers met diverse ritmes en sounds, maar blijft het album vooral trouw aan de wortels van rauwe, dansbare funk. Struttin’ geldt als een klassieker binnen de vroege funk en is vooral geliefd bij kenners vanwege de ongedwongen samenhang en het onmiskenbare vakmanschap van
The Meters.
