Satyricon’s "Deep Calleth Upon Deep" verscheen in 2017 als het negende studioalbum van deze Noorse groep. Het werk is opgenomen op een dubbel-LP en markeert een nieuwe fase in hun carrière. Het album wordt doorgaans gecategoriseerd als
black metal, maar is niet traditioneel van opzet; het heeft juist een opvallende progressieve inslag en kenmerkt zich door een langzamer tempo en uitgebreide instrumentatie, met invloeden van post-rock en jazz. De klassieke
black metal-elementen zijn niet verdwenen, maar worden verrijkt met operatische nuances, symfonische arrangementen en een sterke groove, wat het geheel veel breder en toegankelijker maakt en soms zelfs doet denken aan rock-‘n’-roll.
De muziek op de plaat werd gemaakt in de nasleep van een gezondheidscrisis bij frontman Satyr, wat een diepere, spiritualere toon heeft geïnjecteerd in de composities. De productie van het album is rijk en gelaagd, met veel aandacht voor texturen en sfeer, wat resulteert in een mystiek, bijna ritueel geluid dat de luisteraar uitnodigt tot een intensieve reis. Gastmusici, waaronder leden van het Oslo Philharmonic, dragen bij aan de bijzondere klankkleur, terwijl de productiefilosofie vooral gericht lijkt op diepte, duisternis en mysterie.
"Deep Calleth Upon Deep" wordt gezien als een nieuw begin of een afronding; in beide gevallen probeert Satyricon met dit album een artistieke mijlpaal te bereiken. Het is een plaat die niet meteen prijsgeeft wat het precies is, maar bij herhaald beluisteren steeds meer schoonheid en complexiteit onthult. De uitgave toont hun bereidheid om zich verder te ontwikkelen en verrast door de unieke combinatie van rauwheid en elegantie.
