Fake Train van Unwound is een LP uit het begin van de jaren negentig en wordt algemeen beschouwd als een invloedrijk album binnen het post-
hardcore genre. Het geluid op dit debuutalbum combineert gruizige, overstuurde gitaren en krachtige dynamiek met experimentele elementen uit zowel de punk als de alternatieve rockscene van vooral Seattle. De muziek schakelt tussen woeste uitbarstingen en meer ingehouden passages, wat resulteert in een gevoel van spanning en chaos die typisch is voor Unwound in deze periode.
De zang op Fake Train is rauw en
direct, met een soort geschreeuwde urgentie die goed past bij het gelaagde gebruik van distortion en feedback. Drummer Sara Lund, die op dit album debuteert bij de band, geeft het geheel een losse, energieke ritmiek. De productie brengt het ongestructureerde karakter van de muziek naar voren, waarbij gitaren, bas en drums vaak op het punt lijken te staan om uit elkaar te vallen. Toch blijft de sfeer strak en intens. Fake Train geldt bij critici als een klassiek voorbeeld van de authentieke DIY-mentaliteit uit de jaren negentig.
Twee opvallende tracks op het album zijn Dragnalus en Lucky Acid. Dragnalus opent de plaat met schurende riffs en een onstuimige opbouw, typerend voor de grillige stijl van Unwound. Lucky Acid volgt
direct, met iets meer melodie zonder aan intensiteit te verliezen. Een derde interessante track is Were, Are and Was or Is, die zich door zijn lengte en dynamiek onderscheidt als een middelpunt van het album.
Fake Train werd uitgebracht in 1993 en is Unwounds eerste officieel uitgebrachte studioalbum. De plaat biedt een compromisloze en avontuurlijke kijk op het post-
hardcore genre en wordt vaak genoemd als sleutelmoment in de evolutie van de underground gitaarmuziek van de jaren negentig.
