Future Nostalgia is het tweede studioalbum van de Engelse zangeres Dua Lipa, uitgebracht in 2020 als een nostalgische pop- en discoplaat op 2 LP's, waarin
dance-pop wordt gecombineerd met elektronische invloeden. Het album is geïnspireerd op muziek uit de jaren 70, 80 de jaren 90 en de jaren 2000 en bevat genres als discopop, electropop, nu-disco, popfunk, powerpop en synthpop, compleet met funky basgitaren, elektronische beats, rubberachtige baslijnen, robotachtige vocoderzang, dikke synths, weelderige strijkers, percussieve drums en op
house geïnspireerde pianoklanken. Lipa werkte samen met producers als Jeff Bhasker, Ian Kirkpatrick, Stuart Price, the Monsters & Strangerz en Koz om een geluid te creëren dat jeugdherinneringen oproept, gemoderniseerd met futuristische elementen, geïnspireerd door artiesten als
Madonna, Gwen Stefani,
Kylie Minogue,
Blondie en
Outkast. De thema's verkennen de transformerende kracht van romantiek, seks, empowerment, kwetsbaarheid, liefde, liefdesverdriet, gelijkheid, hoop, flirten en genegenheid, allemaal gebracht via kleverige refreinen en pakkende hooks in een samenhangend, dansbaar pakket dat haar stilistische evolutie markeerde.
Het album werd alom geprezen om zijn productie, samenhang en Lipa's groei, stond bovenaan de hitlijsten in vijftien landen, bereikte de top tien in eenendertig andere landen en sleepte de Brit Award voor Brits album van het jaar en een Mercury Prize-nominatie in de wacht. Critici prezen het als het eerste grote popalbum van het decennium, een onberispelijke heropleving van vergeten disco- en
dance-popgeluiden en een meesterlijke heruitvinding van retrostijlen met een oprechte voorliefde voor de popgeschiedenis, waardoor Lipa zich positioneerde als een innovatieve kracht die vertrouwdheid combineert met frisheid.
