Future Nostalgia is het tweede studioalbum van de Engelse zangeres Dua Lipa, uitgebracht in 2020. Het is voornamelijk een
dance-popalbum met een mix van discopop, electropop, nu-disco, pop-funk, powerpop en synthpop, geïnspireerd door invloeden uit de jaren 70, 80 jaren 90 en 2000 en roept nostalgie op met een futuristische twist, met funky baslijnen, elektronische beats, stevige synths, weelderige strijkers, percussieve drums, housepianoakkoorden en discostrijkers. Lipa werkte samen met producers als Jeff Bhasker, Ian Kirkpatrick, Stuart Price, the Monsters & Strangerz en Koz om een samenhangend, vrolijk geluid te creëren, geïnspireerd door haar favorieten uit haar kindertijd en iconen als
Madonna, Gwen Stefani,
Kylie Minogue,
Blondie en
Outkast. Ze streefde naar een 'dancercise class'-sfeer die haar popgevoeligheid laat rijpen, terwijl ze live-elementen en retrofuturistische stijlfiguren uit Eurodance, hi-NRG,
house,
techno en R&B verwerkt.
Het album verkent thema's als de transformerende kracht van romantiek, seks, ongelijkheid, empowerment, zelfbeheersing, kwetsbaarheid, liefde, relatiebreuken, gelijkheid, hoop, flirten en genegenheid door middel van aanstekelijke refreinen en pakkende hooks. Het album werd alom geprezen om zijn productie, samenhang en Lipa's evolutie, stond bovenaan de hitlijsten in vijftien landen, haalde de top tien in eenendertig landen en stond vier niet-opeenvolgende weken bovenaan de Britse albumlijst. Het leverde een Mercury Prize-nominatie en de Brit Award voor Brits album van het jaar op. Critici prezen het als het eerste grote popalbum van het decennium, een meesterlijke heropleving van vergeten disco- en dancepopgeluiden die de popgeschiedenis opnieuw uitvindt met oprechte verliefdheid en een vlekkeloze uitvoering.
