Het tweede studioalbum van Hour Glass, 'Power of Love', is een album met psychedelische soul en blue-eyed soul dat een belangrijke artistieke koerswijziging voor de band betekende. Dit album, dat in 1968 bij Liberty Records verscheen, gaf Duane en Gregg Allman aanzienlijk meer creatieve vrijheid dan hun door tegenslagen geteisterde debuut. Na het commerciële fiasco van hun eerste album, waarop de platenmaatschappij een poppy Motown-geluid had opgelegd en sterk leunde op covers, gaf Liberty Records de band meer vrijheid in de studio. Deze herwonnen artistieke controle resulteerde in een aanzienlijk verbeterd werk dat de groeiende muzikale volwassenheid en compositorische vaardigheden van de broers liet zien, met name door de zeven originele bijdragen van Gregg Allman aan de twaalf nummers tellende verzameling.Het album vormt een fascinerende momentopname van psychedelische rockinvloeden vermengd met soul- en R&B-tradities, met bijdragen van gerespecteerde southern soul-songwriters en componisten. Duane Allmans gitaarwerk op het hele album laat zijn kenmerkende zware fuzz-toon en experimenteel gebruik van de elektrische sitar horen, waarmee hij de melodische gevoeligheid toont die later zijn reputatie zou bepalen, hoewel deze heel anders is dan de bottleneck slide-stijl waar hij beroemd mee zou worden. Hoewel sommigen de opnames van Hour Glass afdoen als commerciële popmuziek, wordt het album steeds meer erkend als een waardevol en artistiek belangrijk werk dat een uniek moment in de ontwikkeling van de Allman-broers vastlegt. Het project kreeg extra prestige toen
Neil Young de originele liner notes schreef en Stephen Stills deze zag en goedkeurde, een bewijs van het respect dat Hour Glass genoot bij hun tijdgenoten in de muziekscene van eind jaren zestig.
