Elephantasia is een album van Dave Evans dat het licht zag in 1972 en wordt beschouwd als een Britse folkklassieker met een licht psychedelische inslag. Op deze plaat weet Evans met zijn geraffineerde fingerpicking, ingetogen zang en eigenzinnige benadering klassieke folk te verrijken met subtiele, moderne accenten. Zijn muziek onderscheidt zich door het creatieve gitaarspel, vaak ondersteunend in plaats van overdonderend, wat het album een bijzondere plaats geeft binnen het folkgenre.
Evans, afkomstig uit Bangor, Wales, bracht een interessant leven met zich mee naar de muziek: hij was zeeman, instrumentenbouwer en ceramist. Voor Elephantasia maakte Evans gebruik van een eenvoudige opnameopstelling, wat resulteerde in een intiem, authentiek geluid. Het album werd aanvankelijk slechts in bescheiden oplage uitgebracht en bleef daardoor lange tijd onder de radar, ondanks lovende reacties van kenners.
Opener 'Only Blue' zet meteen de toon met een stevige gitaar, heldere zang en fraaie pianopartijen die het typische folkgeluid openbreken. Het titelstuk 'Elephantasia,' een instrumentaal nummer, laat multi-track gitaarpartijen horen die even exotisch als elektronisch aandoen en zorgen voor een ongekende sfeer. 'Lady Portia' springt eruit met zijn melancholische melodie, waarbij Evans’ zang en fingerpicking samenkomen in een vertolking die doet denken aan
Nick Drake, zij het met een duidelijke Welshe tongval die het geheel een eigen kleur geeft.
Het album bestaat uit tien unieke songs, waaronder 'On the Run,' dat wordt ondersteund door felle harmonica, pulserende bas en een beheerste energie, en 'Ten Ton Tasha,' een lichtvoetig akoestisch nummer over een speelse kat. In 'That’s My Way' en 'St. Agnes Park' schuwt Evans de eigentijdse benadering niet en weet hij elke track een eigen karakter te geven.
Evans maakte met Elephantasia een album dat tijdloos aandoet door de combinatie van persoonlijke stijl, vakmanschap en muzikale eigenzinnigheid. Het laat zich beluisteren als een document van de Britse folk in haar nadagen, met subtiele invloeden van psychedelica en songwriting van het hoogste niveau. Voor de liefhebbers van het genre en bewonderaars van gitaristen als Bert Jansch en
Nick Drake behoort Elephantasia tot de meest verrassende en waardevolle albums uit dat tijdperk.
