How I Learned To Write Backwards van de Amerikaanse indiegroep The Aislers Set is een album dat in 2003 verscheen en later terecht als een klassieker binnen de indiepop wordt gezien. Het album werd opgenomen door Amy
Linton, de drijvende kracht achter de band, en toont een fascinerende mengeling van jangly gitaren, doordachte arrangementen en een melancholische sfeer. De muziek is sterk beïnvloed door de ongepolijste charme van de jaren zestig pop, waarbij elementen van girlgroups, surf en noise subtiel zijn verweven met een eigentijdse sound.
Opvallend is de emotionele laag van het album. Het combineert energieke melodieën met een vleugje weemoed, waardoor het een evenwicht vindt tussen lichtvoetigheid en verdriet. Zowel de instrumentatie als de liedstructuren getuigen van een scherp vakmanschap, terwijl het geheel toch een gevoel van spontane speelsheid bewaart.
Linton’s stem klinkt vaak teder maar rauw, wat de persoonlijke, introspectieve teksten benadrukt.
Het album kreeg destijds overwegend lovende recensies. Critici prezen zowel de muzikale durf als de emotionele diepgang en wezen op de unieke sfeer die The Aislers Set creëren. Sinds de oorspronkelijke uitgave werd het album heruitgebracht in een remasterde versie op cd, waardoor zowel de oude als nieuwe luisteraars opnieuw kunnen genieten van dit gelauwerde album. De combinatie van lo-fi
garage, indie en klassieke pop maakt How I Learned To Write Backwards tot een tijdsdocument dat van blijvende waarde is.
