Harmony in Ultraviolet' is het zesde album van
Tim Hecker, dat in 2006 bij Kranky verscheen als dubbel-lp in het elektronische genre. Het album combineert experimentele electro-
ambient noise met spectrale communicatie, impressionistische muziek en de grensgebieden tussen luistergenot en pijn. Het bevat zoemende drones, fluisterende scheuren, dichte uiteenvallende akkoorden, nachtelijke ruis en waarheidsgetrouwe harmonischen, die een huiveringwekkende, viscerale implicatie vormen van epochale verval en halfschaduwen van straling uit een verzadigde wereld. De plaat is nauwgezet en uitgestrekt en bouwt een
ambient-noise met een ingewikkelde textuur op uit golvende feedback-vlagen, pulserend gemurmel van vervaagde keyboardtonen en knetterende glans van overstuurde pads, waarbij onwaarschijnlijke schoonheid wordt gehaald uit schurende ruis en trillende instrumentatie, terwijl het de labels
ambient, drone, metal en elektronica uitdaagt.Zonder overkoepelende processen of verhalen omarmt het onbepaaldheid als een esthetisch ideaal, waarbij niet-zo-eenvoudige delen in evenwicht worden gebracht in een cirkelvormige eb en vloed van ruis die ploeterende beats en kale melodische figuren begraaft of beschut. Net als de abstracte schilderijen van Gerhard Richter of een sonate voor knetterende sintels, getijdenpoelen en herfstwinden, draagt het album een reflectie op het moment in zich in de restanten van een dik, optimistisch geluid, waarbij de scheidslijnen tussen organisme en autonome machine worden opengesplitst, terwijl een paranoïde anti-structuur van maatschappelijke moraal, brandstoffen, politiek en energie wordt opgeroepen. Hoewel de toon van de Dood met een hoofdletter D te breed en vermoeiend kan aanvoelen, blijft het een behendige, belangrijke ontwikkeling in Heckers songschrijven, die zijn vroege meesterwerken evenaart.
