Het album Anon van de Australische band Hands Like Houses verscheen in 2018 als hun vierde studioalbum en vormt een opvallende wending in hun carrière. In tegenstelling tot hun eerdere, emotioneel geladen werk, is Anon een quasi-conceptalbum dat zich richt op verhalen van anderen, wat zorgt voor een bredere, toegankelijkere toonzetting. De teksten gaan over thema’s als zelfontdekking, relaties en maatschappelijke kwesties, waardoor luisteraars van allerlei achtergronden zich aangesproken kunnen voelen. Ook vanuit muzikaal oogpunt is er een duidelijke verschuiving: waar de band voorheen bekendstond om zijn dynamisch posthardcore-geluid, klinkt Anon vooral als een stevig alternatief rockalbum, met aanstekelijke melodieën en een toegankelijke productie. De band laat hier opvallend wat experimenteel lef vallen ten faveure van een meer polijste, directe klank. De productie, onder meer in handen van Colin Brittain en Erik Ron, is glanzend en radio-vriendelijk, maar behoudt toch een eigenzinnige gelaagdheid die kenmerkend is voor Hands Like Houses.
Critici merkten bij de release op dat Anon een logische, maar niet altijd even overtuigende stap was voor de band. Sommigen prijzen het nieuwe geluid als fris en volwassen, terwijl anderen het te weinig uitdagend of opvallend vonden ten opzichte van eerdere werken. Het album wist wel degelijk een breder publiek te bereiken, getuige de hoge posities op Australische en Amerikaanse hitlijsten. Anon toont een groep die niet per se alles overboord gooit, maar die zijn grenzen verlegt en zich richt op het vertellen van nieuwe verhalen. Ook al ontbreekt de
hardcore-energie van weleer, de passie en overtuiging zijn nog altijd duidelijk hoorbaar in deze beknopte, compacte plaat, die zelfs op
vinyl lekker en soepel in het gehoor ligt.
