Broken Hearts & Madmen is een album uit 2011 van het Canadese kamermuziekensemble Gryphon Trio en zangeres Patricia O’Callaghan. Het project verenigt invloeden uit pop, world en Latijns-Amerikaanse muziek met de verfijning en klankcultuur van de klassieke traditie, in het bijzonder de kamermuziek en het neoklassieke idioom. De productie is in handen van Roberto Occhipinti, een klassiek geschoolde jazzmusicus, waardoor ook subtiele jazzkleuren in de arrangementen doorklinken. De uitvoeringen vallen op door de lyrische zang van O’Callaghan, die soepel schakelt tussen verschillende talen, en door het hechte samenspel van het pianotrio, dat met veel nuance en dynamiek speelt. De bewerkingen leggen de nadruk op textuur, harmonische verfijning en een intieme, bijna theatrale sfeer. Zo ontstaat een kruispunt waar kamermuziek, populaire muziek en wereldmuziek elkaar ontmoeten, met componisten als Laurie
Anderson, Astor Piazzolla en
Leonard Cohen als inspiratiebronnen voor dit stilistisch veelzijdige maar coherent klinkende album.
