De LP ‘But For Who?’ van Odor Eater is een ruige, neonverlichte duik in experimentele synthpunk, waarin vervormde elektronica botst met een rauwe, eigenzinnige popgevoeligheid. Het album, geworteld in de synth-zware aanpak en het eigenzinnige gevoel voor humor van het duo, geeft de gepolijste
new wave-sound een ruwere en onrustigere draai, met dreunende drummachines, rubberachtige baslijnen en gefragmenteerde vocale hooks die door een waas van vervorming en nerveuze energie zweven. Het geluid voelt zowel claustrofobisch als speels aan en kanaliseert de spanning van de hedendaagse popcultuur door een lens van ruige DIY-futurisme en desoriënterend clubnacht-surrealisme.
Het album, uitgebracht in 2024, duwt de eigenzinnige stijl van Odor Eater verder in de richting van een gemuteerde hybride van synthpop, punk en minimalistische elektronische muziek, waarbij duidelijke genregrenzen worden verworpen terwijl er toch onmiddellijke, dansbare ritmes worden geleverd. De synthesizerlijnen schommelen tussen pakkend en bijtend, onderbroken door droogkomische, soms paranoïde tekstuele wendingen die doen denken aan een overdaad aan late-night-tv en vervreemding in het digitale tijdperk. But For Who? klinkt als een uitzending van een bizar parallel radiostation, waar alles vertrouwd en toch net iets verkeerd is – een compact statement van een project dat erop uit is om de dansvloer net een beetje onstabiel onder de voeten te laten aanvoelen.
