Paul McCartney bracht begin jaren tachtig zijn tweede zelfstandige album uit, getiteld McCartney II. Dit album, dat in 1980 verscheen, markeerde een opvallende wending in zijn muzikale loopbaan na het uiteenvallen van Wings. Opvallend is dat McCartney alle instrumenten en zang zelf voor zijn rekening nam, wat de thuisopname een intiem en persoonlijk karakter geeft. Het materiaal werd voornamelijk in 1979 vastgelegd op zijn boerderij in Schotland, ver verwijderd van de gevestigde studio’s, wat bijdroeg aan het experimentele en vrijgevochten karakter van het werk. McCartney II laat zich kenmerken door een flinke dosis synthesizers en elektronische geluiden, waarmee McCartney een duidelijke stap zette richting
new wave en elektronische pop. Dit was op dat moment een duidelijke breuk met zijn eerdere, meer traditioneel georiënteerde werk.
Het album ontving destijds gemengde tot negatieve recensies vanwege de soms gefragmenteerde en experimentele aard, maar groeide later uit tot een cultfavoriet onder fans en critici. De combinatie van avant-gardistische elektronica met klassieke popsensitiviteit zorgde voor een uniek geluid dat niettemin typisch McCartney bleef. Het toont een artiest die durft te spelen met technologie en nieuwe muzikale richtingen, zonder zijn gave voor melodie volledig los te laten. McCartney II legde daarmee een bruggetje richting de jaren tachtig, waarin McCartney zich verder zou ontwikkelen als soloartiest, nu niet langer ondersteund door Wings of andere bandformaties. Het album blijft een markant, tijdloos hoogtepunt door zijn onconventionele aanpak en de frisse, speelse sfeer die McCartney eraan wist mee te geven.
