Op Blinks hoort de luisteraar de
Steve Lacy groep een van deze wedstrijden winnen (kicking ass and taking names, zoals een vriend van mij het zegt), live 1983 in de grote zaal van de Rote Fabrik, Zürich. De band speelt met zo'n gelijktijdige saamhorigheid en vuur; ze hebben de grond al ver achter zich en zijn opgestart als een samenhangend ensemble, de 'stijve' periode voorbij, in staat om te porren, te duwen, zelfs zichzelf te verrassen. Alleen al om te horen hoe Lacy de solo van Potts overneemt op 'Blinks', als een soort Hendrix geslepen ranken van feedback: agressief, interceptief, maar continu. Een toonbeeld van collectiviteit, een evenwicht tussen vertrouwen en risico. - John Corbett,
Chicago 1997?
