Wanneer men
Michael Adkins voor het eerst hoort, is er een zekere schok, niet alleen door de aanwezigheid van een nieuwe stem, maar ook door het feit dat zo'n musicus volledig gevormd zou kunnen aankomen. Er is iets onverwachts in het pure gewicht van zijn geluid en de diepten van betekenis die in zijn lijnen doorklinken. Opgemerkt moet worden dat Adkins zich hier presenteert als tenorsaxofonist, zonder die gebruikelijke sprong naar de sopraan of iets anders, een beweging die bijna verwacht wordt van hen die de dominante hoorn van de jazz willen gaan bespelen. Dat suggereert een speler die zeer betrokken is bij de vorming van zijn eigen stem, een preoccupatie waar deze sessie van getuigt, zelfs van een zorg voor een authentiek gevoel van spreken. - Stuart Broomer ?
