Quartier du Faisan is niet louter een compilatie van stilistische curiosa, maar een duidelijke stellingname tegenover moderne orkestmuziek, een excentrieke versie van een alpine big band. Misschien is dit helemaal geen jazz - maar zonder de minste twijfel is het een lofzang op jazz. Max Nagl zegt dat zijn muziek intuïtief tot
stand komt, hij luistert, en hij kiest en kiest om het te structureren tot iets dat tot nu toe ongehoord is geweest. Het enige dat voor hem telt zijn kleuren, iriserende uitzonderingen, verrassende klanken. Jazz is dus een poel van ideeën, een stimulans, een bron, niet meer en niet minder. - Tilman Urbach?
