Dus laten we op onze oren vertrouwen. De muziek ontvouwt zich vanuit kleine gebaren. In het openingsdeel neemt de piano de hoofdrol op zich en combineert achtereenvolgens met verschillende partners. Het oor volgt met plezier de verschillende fasen - en dan is een klein element, een klein portamento op de klarinet (de kus van het oude vrouwtje?), voldoende om ons te laten weten dat het bijna voorbij is. De muziek gaat verder, delicaat, vastberaden; zij trekt een lijn die zij volgt, in het tweede deel beweegt zij zich zelfs langs een soort lopende baslijn. De dramatische climax zet zich voort in het derde deel, dat gaat over 'The Monster And The Big Yellow Poppies'. Diepe, krachtige akkoorden op de piano - en daarboven fladderende hoge noten: het heeft iets dreigends. Het deel eindigt met een bijna dreigend fortissimo. Zijn we bang? Of was dat weer zo'n intimiderende kunstgreep van de Wizard of Oz? -
Thomas Meyer
