Ustvolskaja's muziek is donker, somber, zelfs afstandelijk wanneer een eenzame stem de boventoon voert. Haar afwijzing van gemakkelijk herkenbare vormen suggereert dat, metaforisch gezien, tijd geen factor is; aangezien tijdsreferenties acuut letterlijk zijn, worden de middelen om te ontsnappen aan een onderdrukkende tijd en plaats gevonden in spirituele, niet sociale, waarden. Evenzo wordt de ijzingwekkende schaarste van texturen een emotioneel landschap, getekend, soms pijnlijk streng, waar innerlijke kracht nodig is om te overleven. Maar er is ook, vooral in het Duet voor viool en piano, een heiligheid van stemming (gedeeld met de latere Sjostakovitsj, toen hij geobsedeerd was door de dood, en waar, in zijn laatste werken zoals de Altvioolsonate en de Sonate voor viool en piano, de invloed van Ustvolskaja voelbaar is). In momenten als deze is de muziek zeldzaam waar de menselijke wil zo
direct, zo blijvend is. Art lange
