Wat kan er geschreven worden dat niet onmiddellijk duidelijk is wanneer men deze pianowerken van Christopher Fox hoort, zelfs al is het de eerste keer? Tegelijkertijd, hoe kunnen (en waarom moeten) woorden een hint geven over de mysterieuze en ongrijpbare kwaliteiten die onder de oppervlakte van deze muziek liggen? Misschien is het beter om te beschrijven waarom ik er de afgelopen twaalf jaar voor heb gekozen om muziek van Christopher te spelen en in opdracht te geven; en de redenen, realiseer ik me, zijn enkele van de allerbeste redenen om naar welke muziek dan ook te luisteren en deze te promoten. Ten eerste is er een dwingende directheid in zijn muziek - het materiaal is sterk en helder, goed gedefinieerd, transparant, waardoor elk stuk onmiddellijk een eigen karakter krijgt. --Philip
Thomas ?
