Als er een
grande dame van het pianisme bestaat, dan mag deze titel worden toegekend aan de Spaanse pianiste Alicia de Larrocha. Al vroeg, en vanaf 1947 ook buiten Spanje, oogstte zij lof voor haar spel. Maar zij had het niet gemakkelijk toen zij later concerten gaf in het Duitstalige cultuurgebied: aanvankelijk leek zij, in de ogen van sommigen, niet de esthetische golflengte van
Mozart en Beethoven te raken. Maar het waren niet alleen Larrocha's interpretaties van Spaanse muziek die de toon zetten. Juist door haar mediterrane perspectief ontdekte zij prachtige subtiliteiten in
Mozart en Beethoven - waarvan deze twee opnamen getuigen. Met welke creatieve omzichtigheid en muzikale vooruitziendheid voor de overkoepelende contexten Alicia de Larrocha deze twee belangrijke pianoconcerten in januari 1977 (Beethoven) en januari 1986 (
Mozart) onder de loep nam, dat is verheugend.
