francis Poulenc is de muziek zelf, ik ken geen muziek die directer is, eenvoudiger uitgedrukt, of die zo feilloos op haar doel afgaat' Deze lof van Darius Milhaud kan worden toegepast op alle muziek van Poulenc, maar de kamermuziekwerken vertegenwoordigen een leven lang werken met virtuoze vrienden of het volgen van een dringend verlangen om te componeren, en weerspiegelen de essentie van zijn
direct herkenbare en diep persoonlijke stijl. Ze variëren van Poulenc's jeugdige creativiteit als lid van de Groupe des Six, via een rijke naad van meesterwerken, tot de sonates gecomponeerd als zijn laatste werken. De waardering voor deze opnamen kan worden samengevat met de opmerking 'je kunt gewoon niet verkeerd gaan met een van de schijven in deze serie'
