Rachmaninovs Pianosonate nr. 1 in D mineur is een ondergewaardeerd meesterwerk dat een enorm scala aan menselijke emoties uitbeeldt. De turbulente en briljante Pianosonate nr. 2 in Bes mineur is te horen in de herziene versie uit 1931, die de texturen verheldert en het werk stroomlijnt, waardoor de emotionele impact wordt versterkt. The Isle of the Dead maakt gebruik van Georgy Kirkors transcriptie uit 1957, die door
Boris Giltburg aanzienlijk is herzien. Giltburgs autoriteit op het gebied van Rachmaninov wordt algemeen erkend. Zijn uitvoeringen worden door BBC Music Magazine omschreven als 'karaktervol, gevoelig en technisch verbluffend'
