Mario Castelnuovo-Tedesco begon zich eind jaren 1920 toe te leggen op het componeren van kamermuziek. Uit deze periode stamt het Strijkkwartet nr. 1 in G groot, dat een landelijk panorama biedt met rustieke serenades en processiethema's die doen denken aan een dorpsfeest. De terugkeer naar een sterk veranderd Italië na de Tweede Wereldoorlog bracht onvermijdelijk gemengde gevoelens bij de componist teweeg - het Strijkkwartet nr. 2 in F klein weerspiegelt deze door dissonantie en rusteloosheid, hoewel dansende ritmes tonen van optimisme laten horen. Zijn laatste kwartet, nr. 3 in F groot 'Casa al Dono', is een moeiteloze fantasia, geanimeerd en deels kerkelijk, die werd geïnspireerd door herinneringen aan zijn thuisland en de vriendschappen die hij had genoten.
