Albéric Magnard werd een Franse nationale held toen hij stierf bij de verdediging van zijn vaderland bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog en, hoewel hij relatief weinig schreef, staat zijn catalogus vol met expansieve en prachtig gemaakte muziek. Magnard was een symfonist in hart en nieren, en met zijn landschappelijke evocaties en expressieve lyriek werd zijn Derde Symfonie bewonderd door Paul Dukas vanwege de 'perfecte helderheid' en als een 'al te zeldzame creatie'. De heldere Vierde Symfonie is één van Magnards laatste overgeleverde werken - een meesterwerk dat een geslaagde synthese vormt van Wagneriaans hoogdravend
drama en Klassieke transparantie
