In het interbellum werd Giovanni Salviucci erkend als een van de meest getalenteerde Italiaanse componisten naast Luigi Dallapiccola en Goffredo Petrassi, maar zijn vroege successen en alle hoop voor de toekomst werden de bodem ingeslagen door zijn vroegtijdige dood in 1937. De Serenade voor 9 instrumenten, nu eens ritmisch rusteloos, dan weer teder en zangerig, en de hoekige, harmonisch gewaagde, neo-klassieke Kamersymfonie voor 17 instrumenten, zijn twee van zijn meest vooruitstrevende composities. Het ongepubliceerde Strijkkwartet, waarvan het hart wordt gevormd door een Adagio molto met een buitengewone emotionele impact, is een waar juweeltje. Deze uitgave van de complete gepubliceerde kamermuziek staat als een levendig
testament van een toekomst die beknopt is van een componist die door Petrassi in een brief aan Casella, Salviucci's leraar en mentor, werd omschreven als 'il migliore di noi tutti' ('de beste van ons allen')
