De familie Bohrer bracht een opeenvolging van eminente musici voort, waarvan de broers Antoine, een violist die in Parijs bij Rodolphe Kreutzer studeerde, en de cellist Max de meest eminente waren. Hun strijkkwartet promootte de werken van Beethoven en werd zeer bewonderd door Berlioz, die Antoine prees. Ze componeerden samen verschillende werken, waaronder de imposante
Grande symphonie militaire die hier is opgenomen, gedurfd virtuoos en doorspekt met memorabele thema's. Antoine Borer's Vioolconcert in E deelt elementen die bekend zijn van Paganini en wordt versterkt door Antoine's gevoel voor lyriek. Max' Celloconcert nr. I, hoewel spaarzaam gescoord, laat zien hoe snel de cello zich had ontwikkeld als solo-instrument in het begin van de 19e eeuw.
