De relatie tussen Beethoven en Hummel was er een van wankel begin, maar uiteindelijk van echte vriendschap. Tussen 1825 en 1835 bewerkte Hummel de Symfonieën nrs. 1-7 en Septet, op.20 van zijn tijdgenoot voor zijn favoriete combinatie van pianoforte, fluit, viool en violoncello. Beethoven zou er zeker geen bezwaar tegen hebben gehad - arrangementen waren tenslotte een volstrekt
normaal onderdeel van het 19e-eeuwse muzikale landschap. Voor het publiek van vandaag behoeven zijn symfonieën weinig introductie, maar dankzij de muzikale gevoeligheid en pure briljantie van Hummels arrangementen is het mogelijk om de sensatie van het horen van deze buitengewone stukken opnieuw te ervaren
