Gedurende 150 jaar was Albert Lortzing, na
Mozart en Verdi, de meest uitgevoerde componist op de Duitse podia. Hij was een veelzijdig theaterman die zijn eigen libretti schreef, en zijn werken volgen de traditie van
Mozart en Weber maar gaan over een verscheidenheid van onderwerpen, van romantische sprookjes tot heroïsche oproepen tot politieke vrijheid, die onvermijdelijk leidden tot verboden opvoeringen. Zijn opera-ouvertures weerspiegelen de rijkdom van zijn verbeelding en orkestratie, en het uitzonderlijk melodieuze karakter van zijn schriftuur, aangezien de muziek zowel imposante grandeur als lichtere motieven doorkruist
