Nikolaj Tcherepnin, een leerling van Rimsky-Korsakov in Sint-Petersburg, verwierf faam als dirigent. Hij dirigeerde de première van zijn ballet Le Pavillon d'Armide als opening van Diaghilevs eerste
Ballets Russes-
seizoen in 1911, dat ook het Parijse debuut van Nijinski betekende. Deze betoverende partituur, met een choreografie van Fokin, is van groot belang in de geschiedenis van het moderne ballet en brengt een wandtapijt van Gobelin tot leven in een mysterieus en spookachtig paviljoen op het terrein van een Frans kasteel. Cocteau omschreef het effect ervan als 'beter dan een gedicht van Heine, dan een verhaal van Poe, dan welke droom ook, dit is nostalgie naar dingen die gedeeltelijk gezien zijn, onaanzienlijk en indringend'
