Van alle door
Shakespeare geïnspireerde werken van Berlioz is Roméo et Juliette onbetwistbaar zijn meesterwerk. Het is ook gegoten in een vernieuwende nieuwe vorm, een soort 'super-symfonie' die elementen van symfonie, opera en oratorium bevat. Berlioz componeerde geen zangrollen voor de centrale personages, maar stond anderen toe om ornaratief commentaar te leveren, wat de vrijheid gaf om de geliefden te incarneren in een muzikale taal van buitengewone delicatesse en passie. De levendige balscène (DISC 1 6) en Romeo bij het graf van Capulet (DISC 2 2) zijn intens dramatisch, maar het hart van het werk is de liefdesscène (DISC 1 9), een lang symfonisch gedicht dat door Richard Wagner 'de melodie van de 19e eeuw' werd genoemd
