Dit album brengt de Turkse pianiste
Idil Biret samen met het Franse Orchestre Colonne in een krachtige ontmoeting tussen de Turkse en West-Europese traditie binnen de klassieke muziek. De kern van de opname is geworteld in de laatromantische en vroegmoderne stroming, waarin expressieve orkestrale kleuren en een virtuoze, soms folkloristisch getinte pianostijl centraal staan. Biret speelt met een heldere toon, grote klankrijkdom en een sterke lyrische lijn, terwijl het orkest een transparant maar stevig symfonisch kader biedt dat de solopartij zowel draagt als uitdaagt.
De overige pianowerken op deze cd plaatsen Birets interpretatiekunst in een meer intieme context, waarin modernistische invloeden en nationale stijlelementen hoorbaar worden. De combinatie van orkestwerk en solostukken laat goed zien hoe zij de overgang van de laatromantiek naar het twintigste-eeuwse modernisme belicht, zonder de melodische spanning en het ritmische vuur te verliezen. Het album verscheen in 2011 en maakt deel uit van een omvangrijk document van Birets carrière, waarin haar nauwe band met de muziek van de Turkse componist Ahmed Adnan Saygun centraal staat.
