Haydn schreef de trio's met één of meer dwarsfluiten met het oog op de Engelse markt: aan de overkant van het Kanaal werd de fluit vooral gewaardeerd door de aristocratie, die er onbeperkt plezier aan beleefde zonder al te veel inspanning. Zijn Trio Hob. XV/15-17 bevat de fluit samen met de cello en een klavierinstrument, en werd geschreven in opdracht van een Londense uitgever. De 'London Trios' daarentegen zijn ontstaan ter gelegenheid van zijn tweede reis naar Engeland, en worden gekenmerkt door een nauwe dialoog tussen de twee fluiten. In al deze trio's is Haydns inventiviteit op zijn best. Hij verwent ons met een overvloed aan elegantie, verrassing, vrolijkheid en lichtheid, zonder momenten van intense expressiviteit te verwaarlozen. Vooral de delen in de kleine modus zijn vaak dooraderd met een diepte die men niet zou verwachten in werken die bedoeld zijn voor het genot van aristocraten. Haydns uitstekende beheersing van de instrumentale schriftuur blijkt ook uit zijn vermogen om een bijna symfonische stijl te hanteren ondanks de relatieve kleinschaligheid van de uitvoerende machten, zonder ooit de spreekwoordelijke transparantie van zijn stijl te verliezen. Samen bieden deze werken ons veel prikkels, zowel voor het intellect als voor het hart; en we kunnen ons gemakkelijk voorstellen wat Haydns muziek zo tot de verbeelding sprak van zijn vroege Engelse bewonderaars.
