Er zijn platen die de wedergeboorte van een componist uit het verleden markeren, en andere die zijn belang in de muziekgeschiedenis benadrukken. Het eerste album van Trio Orelon dat volledig aan de componiste Amy
Beach is gewijd, ligt ergens tussen deze twee types in, met een duidelijke neiging naar het tweede. De figuur van
Beach is weliswaar uitvoerig bestudeerd in talrijke gespecialiseerde publicaties en heeft talrijke, zelfs waardevolle interpretaties gekregen, maar in geen enkel geval kan worden gezegd dat zij een stabiele en centrale aanwezigheid is of is geworden in concertzalen of kamermuziekgezelschappen met een groot prestige. Juist vanwege dit laatste punt presenteert het Orelon, dat in zijn nog jonge carrière al talloze certificaten van hoog aanzien en internationale faam heeft vergaard, zich als een van de beste kandidaten voor de definitieve bevestiging van deze uitzonderlijke componiste, die zeker niet onderdoet voor haar bekendere tijdgenoten en die vandaag eindelijk en definitief een plaats verdient in de hoge geschiedenis van de muziek van de 20e eeuw.
