Het schrijven van het 'Kinderalbum' betekende voor Tsjaikovski een echte terugkeer naar normaliteit na een diepe crisis als gevolg van persoonlijke gebeurtenissen. De componist kwam op het idee een dergelijke verzameling te maken tijdens een verblijf in Florence, waar hij zijn uitgever schreef dat hij de weg wilde volgen die Schumanns Album für die Jugend was ingeslagen. Jacopo Rivani kiest juist deze muziek voor
kinderen en volwassenen, waarin een hang naar eenvoud doorschemert, om er een transcriptie voor kamerorkest van te maken die, onder leiding van het Orchestra Corelli, de korte, essentiële melodieën verder benadrukt. Via een geraffineerde techniek die erop gericht is een mogelijk symfonisch idee van de auteur te respecteren zonder daarbij toetsen van grote originaliteit te veronachtzamen, benadrukt Rivani precies dat collectieve erfgoed van Russische en Europese volksmelodieën die de auteur oorspronkelijk inspireerden en kiest hij voor een ideaal tegenwicht met een werk, ditmaal origineel voor strijkorkest, zoals de Serenata waarin hij, onder leiding van het orkest, opnieuw blijk geeft van een vertrouwen en een lezing van geraffineerde intelligentie en soms krachtige lyriek.
